Oktober 2023 – Eenzaamheid, stilte retraite en een (vreselijke) vrouwencirkel

Na twee fantastische weken in Sri Lanka met Kim, was het tijd voor het volgende avontuur: twee weken alleen naar Bali! Ik had een topografisch foutje gemaakt en ging ervan uit dat Sri Lanka en Bali praktisch buurlanden waren. De reis duurde 12 uur. 

Het was mijn allereerste vakantie in m’n eentje en ik had er enorm naar uit gekeken. Ik, als onafhankelijke vrouw, helemaal zen in Bali. Dagen vol rust, boeken lezen, koffie drinken en een beetje yoga’en. Ook zou ik fantastische mensen ontmoeten en vol inspiratie terugkeren naar Spanje. 

Dat liep anders. Ik kwam aan bij de Airbnb in Ubud en toen ik eenmaal op mijn kamer was, zakte de moed me in de schoenen. Hier stond ik, in een oerlelijke kamer, met een aftandse badkamer. Moederziel alleen. Waarom moest ik zo nodig alleen reizen? Ik stortte me op mijn bed, die vol kleine beestjes bleek te zitten. Pure Ellende. 

Ik probeerde het nare gevoel weg te drukken, maar dat wilde niet lukken. Ik had nog de helderheid van geest om te bedenken; wat zou Yogi Sophie doen? En toen besloot ik om eerst maar eens even echt te voelen wat ik voelde, zonder het te veranderen (namasté). Ik zat een half uur te grienen in bed en voelde de paniek al een beetje wegvloeien. Vervolgens was het tijd om in beweging te komen en ging ik op pad in Ubud. Ik was weer rustig, maar die eerste dagen in Ubud voelde ik sinds lange tijd hoe eenzaamheid voelt. 

Stilte retraite 

Na 2 dagen was het tijd om te vertrekken naar de stilteretraite. Hier was ik inmiddels een beetje tegenop gaan kijken. Hoe zou eenzaamheid zich ontwikkelen in 4 dagen stilte? We reden het drukke centrum uit en de omgeving werd steeds mooier en groener. De locatie van de retraite was een waar paradijs. Tussen de rijstvelden, prachtige bloemen en planten en een fijne accommodatie. Mijn mobiel ging in een kluis en daar begonnen de 4 dagen. 

Ik heb er ontzettend van genoten. Het is heel interessant om te zien wat er gebeurt als er geen afleiding is. Tot mijn verbazing heb ik veel gelummeld,  zonder echt ergens aan te denken. Ik had verwacht dat ik veel zou schrijven om mijn explosie aan gedachten te ordenen, maar omdat het rustig was in mijn hoofd heb ik de eerste dagen geen pen aangeraakt en genoten van de rust. Op de voorlaatste dag werden mijn gedachten & gevoelens toch wat actiever, waar ik natuurlijk van baalde. Maar ook nu bleek voelen, accepteren en weer doorgaan de beste remedie. Langs het junglepad stond een speciale ‘Crying Bench’, waar ik die dag gretig gebruik van maakte. 

Gezelligheid in Uluwatu

Daarna was het tijd om door te gaan naar Uluwatu, een surfers plaats in het zuiden van Bali. Ik vroeg me af waarom ik een hotel had geboekt op een surfplek, terwijl ik absoluut niet kan surfen. Met frisse moed arriveerde ik in Uluwatu. Ik besloot om elke dag een activiteit te doen, zoals yogales, surfles of moderne dansles. En dit bleek dus dé manier om leuke mensen te ontmoeten. De dagen in Uluwatu waren heel gezellig. Bijzonder hoe je met sommige mensen zo snel een connectie hebt, ondanks de verschillende achtergronden, landen van herkomst etc. 

Vrouwencirkel

Nog een hoogtepunt (of dieptepunt) was een ‘women’s circle’ waar ik samen met mijn nieuwe vriendinnen heen ging. Het idee is dat je met een groep vrouwen bij elkaar komt en in gesprek gaat over verschillende onderwerpen. 

Het thema van de vrouwencircel was daten, in eerste instantie een niet zo relevant onderwerp voor mij.  De Amerikaanse vrouw die de leiding had begon met het delen van haar visie. De boodschap was dat veel vrouwen single waren, omdat ze te veel initiatief namen in het contact met mannen. We moesten terug naar de oude rolverdeling waarbij vrouwen als makke schaapjes wachten tot de sterke man hen uitkiest als zijn vrouw. 

Mijn feministische hart ontplofte haast en ik hoopte op een opstand onder de vrouwen. Toen de eerste reacties haar boodschap bevestigden, zakte de moed me in de schoenen. Mijn hart bonsde in mijn keel en ik wist dat ik een tegengeluid moest laten horen. Adem in, adem uit.  Dus na een tijdje stak ik mijn hand op en hield een betoog  met als strekking dat we voorzichtig moeten zijn met dit soort uitspraken, omdat onze (groot)moeders zo hard hebben gestreden voor gelijke rechten. De 30 vrouwen in de cirkel keken me vol verbazing en een vleugje afschuw aan, waar ik van binnen om gniffelde. En stiekem hoopte ik dat ik in elk geval bij 1 vrouw een zaadje had gepland. 

Inmiddels ben ik weer samen met Mark en besef ik me hoe fijn dat is. Maar ik heb deze twee weken veel geleerd en zou het zeker nog een keer doen!